Waarde familie en vrienden!
Het is weer erg lang geleden dat ik iets geschreven heb over het reilen en zeilen in Noorwegen. De hoofdreden hoervoor is wel het feit dat we nog steeds aan het bijkomen zijn van Mariannes ziekte die diepe sporen heeft gezet het afgelopen jaar. Gelukkig ziet alles er nu een stuk rooskleuriger dan voor een jaar geleden. En daarvoor zijn we erg dankbaar.
In oktober 2007 kreeg Marianne problemen op haar werk met het werken op de computer. In het begin dachten we dat ze nieuwe een nieuwe data bril nodig had. Dat bleek echter niet te helpen en al gauw kreeg ze ook problemen met het kijken naar TV, het lezen van een boek og het gebruiken van haar mobiele telefoon. Marianne beschreef het als "een reactie" in haar hoofd waardoor ze zich erg onwel voelde. Ze werd ook erg overgevoelig en binnen 6 weken lag ze op bed met een zonnebril op haar hoofd, oorproppen in en totaal vermoeid. Ze kon niets meer.
Dit was het begin van een erg lange lijdensweg naar doktoren, ziekenhuis, psycholoog, psychiater en heen en weer in het noorse ziekenhuis systeem. Er kon niets gevonden worden. Marianne werd heel erg ziek, kon niets meer en had geen energie. Ze had problemen met slapen, reageerde verkeerd op medicijnen, werd ziek van elke vorm van sensorische overbelasting: geluid, licht, gevoel, emoties etc. Daar bovenop kreeg ze problemen met angst. Angst om weer nieuwe aanvallen van overbelasting te krijgen waardoor ze niet alleen thuis kon zijn.
Gelukkig hebben ze in Noorwegen een goed systeem van thuis help waarbij er 3-4 keer per dag een verpleegster thuis langs komt om te kijken of alles goed gaat en kan helpen met de hoogst nodige behoefte. De medische wetenschap kon niets vinden en al gauw begonnen de doktoren te spreken over ME. Dit bleek een soort vermoeidheids syndroom te zijn dat erg moeilijk te diagnostiseren valt. Het enige dat ze ons konden vertellen was dat het een ziekte was waar niets tegen te doen was. tegelijkertijd kregen we te horen om voorbeelden van mensen die jaren lang in een donkere ruimte gelegen hadden zonder dat ze hulp konden krijgen. Niet wcht een leuk vooruitzicht. 
Om een lang verhaal kort te maken, van November tot April was het afzien geblazen. Marianne wist langzamerhand een klein beetje controle te krijgen over haar ziekte maar twee stappen naar voren werd vaak gevolgd door een stap terug. We kwamen in deze periode in kontakt met veel mensen die elk op hun manier hebben geprobeerd ons te helpen. Vanuit drie onafhankelijke bronnen kregen we een verhaal te horen over een kursus (Lightning Process; http://www.lightningprocess.com/) die in engeland ontworpen was en een hulp zou bieden aan mensen met ME. Na een deel wikken en wegen besloten we dit te gaan proberen. Er bleek een engelse terapuite (Heather Thomas) te zijn die kursussen gaf in Noorwegen. 
Marianne was erg onzeker of ze in staat was aan de cursus deel te nemen dus besloten we dat ik vrij zou nemen van m’n werk om mee te gaan. Heather vond het OK als ik tijdens de training aanwezig zou zijn. Van nature ben ik niet echt iemand die makkelijk in wonderen geloofd maar na drie dagen cursus had Marianne geleerd hoe ze op een erg effective manier met haar ziekte om kon gaan. Ze kon weer lezen, TV kijken, uitgaan, met mensen praten. Ongelooflijk! Marianne was voor 99% genezen. Nu na 7 maanden is Marianne zover dat ze weer als "normaal" door het leven kan. Tegelijkertijd heeft ze zoveel geleerd dat haar leven veel rijker is geworden dan voor de ziekte. Ze is er ontzettend sterk uitgekomen. De methode van de cursus heeft ze ook toegepast op haar vlieg-angst en we zijn inmiddels twee keer in Nederland geweest zonder een enkel probleem. Ze geniet nu van vliegen.
In Juni is Marianne een week op cursus/retraite op "de Voorde" (http://www.devoorde.nl/) in Nederland geweest om alles eens op een rijtje te zetten en om duidelijkheid te krijgen over wat ze verder wil. Dit is haar erg goed bevallen en sindsdien is ze op een erg creatief spoor gekomen. De laaste 7 maanden heeft ze gebruikt om bij te komen van haar ziekte en te genieten van het leven. Ze heeft haar baan in de "keuken winkel" opgezegd en is van plan op haar gemak in Januari weer te gaan werken. Erg spannend dus.
De rest van de familie heeft ook niet stil gezeten het afgelopen jaar. Jonatan is inmiddels 11 jaar en het gaat erg goed met hem. Hij speelt nog steed voetbal en speelt inmiddels ook trombone in de fanfare. Hij doet het goed op school en is verzot op kinder TV in de ochtend. Van Jostein en Jørgen krijgt hij veel hulp bij het spelen op internet. Hij speelt "CS" en "World of Warcraft" en als hij de kans krijgt doet hij dit de gehele dag.
Jørgen woont nu op kamers in Sandefjord (40 minuten rijden van Horten) en is erg blij dat hij niet meer elke dag 2,5 uur in de bus hoeft te zitten. In de weekenden en vakanties komt hij nog regelmatig naar ons om verwend te worden door z’n moeder. Jostein is inmiddels Marianne over het hoofd gegroeid en is onlangs fanatiek met boksen begonnen.
Voor mij heeft het eerste half jaar in het teken gestaan van Mariannes ziekte, mijn werk en de familie. Gelukkig is het allemaal goed gegaan maar ik heb achteraf wel gemerkt dat ik redelijk diep in de kelder ben geweest. Het is nu december en ik begin langzaam weer een beetje op adem te komen. Op het werk is het erg spannend van wege de financiele crisis. Er worden minder auto’s verkocht en dus ook minder getransporteerd. We gaan 6 schepen uit de vaart nemen om dat er niet genoeg vracht is. We verwachten dat 2009 en 2010 niet makkelijk gaan worden. 
Naast familie en werk speel ik nog steeds voetbal. Wel merk ik dat ik gauw geblesseerd raak en het een stuk rustiger aan moet doen. Zomers is het veel offroad-fietsen en training we met een groepje twee keer in de week. Ons huisje in de bergen is vanwege Mariannes ziekte niet veel bezocht het eertse half jaar maar we hebben er een fantische zomer vakantie gevierd. Marianne en ik hebben er samen de kerst gevierd zelf ben ik er nog 4 dagen alleen geweest om echt rust te vinden. Fantastisch!!
We kunnen met dankbaarheid terug zien op een jaar met erg veel inhoud. Het leven in Noorwegen is nog steeds erg "levendig" 
Dus mochten jullie in 2009 zin hebben om op bezoek te komen of ons huisje in de bergen willen lenen dan laat het maar weten. Jullie zijn van harte welkom!
Jan
